• Jezu, chcę cierpieć, cierpieć dla Ciebie. Zawsze z modlitwą na ustach. Często upada, kto często podejmuje postanowienia. A co dzieje się z kimś, kto postanawia rzadko?

  • Nie robiłam często postanowień, ale i żadnego nigdy nie dotrzymałam, grzeszyłam na wszelkie sposoby, codziennie prosiłam Jezusa o cierpienie, o dużo cierpienia.

  • Od czasu, kiedy mama obudziła we mnie marzenia o Niebie, zawsze, nawet kiedy grzeszyłam, gorąco go pragnęłam i gdyby Jezus pozwolił mi wybierać, wolałabym uwolnić się od ciała i odlecieć do Nieba.

  • W tym samym roku pojawiło się we mnie inne pragnienie: czułam, jak rośnie we mnie pragnienie kochania Jezusa Ukrzyżowanego, a zarazem cierpienia i pomagania Jezusowi w Jego Męce.

  • Źle robi mi to, że jestem tak daleko od Najświętszego Sakramentu.

  • Chcę podążać za Tobą za cenę cierpienia i chcę tego gorąco; nie, Jezu, nie chcę więcej męczyć Cię swoim letnim postępowaniem, jak do tej pory; musiało to budzić w Tobie niesmak.

  • Nosiłam pierścionek; i ten zdjęłam i odtąd nic już nie miałam.

  • Zdaję się na Ciebie, mój Boże. Wszystkie moje dążenia, wszystkie uczucia będą dla Ciebie.

  • Czuję się słaba, Jezu, ale z Twoją pomocą, mam nadzieję, zdołam żyć inaczej, to znaczy bliżej Ciebie.

  • Nieraz zastanawiałyśmy się nad moimi grzechami i nad moją niewdzięcznością dla Jezusa i zaczynałyśmy obie płakać.

  • Każdego wieczoru, ledwie wyszłam ze szkoły, szłam do domu, zamykałam się w pokoju i klęcząc odmawiałam cały Różaniec, a w nocy nieraz wstawałam na jakiś kwadrans i polecałam Jezusowi moją biedną duszę.

  • Trzy, cztery razy w tygodniu przystępowałam do Komunii Świętej i Jezus przychodził, chociaż byłam taka niedobra, był ze mną, mówił mi tyle rzeczy.

  • Pamiętaj, że cenną biżuterią, która upiększa oblubienicę ukrzyżowanego Króla, mogą być tylko ciernie i krzyż.

  • Codziennie odwiedzać Pana Jezusa w Sakramencie i mówić do Niego bardziej sercem, niż językiem.

  • Ze wszystkich sił pracować nad tym, by nie prowadzić rozmów na tematy obojętne, a tylko o sprawach Nieba.

  • Nie pragnęłam niczego więcej: codziennie dostawałam dziesiątkę i codziennie słuchałam objaśnień kolejnego momentu Męki.

  • Gemmo, ileż dostałaś od Jezusa!

  • Pamiętajmy, że jesteśmy niczym, Bóg jest wszystkim, Bóg jest naszym Stwórcą, wszystko, co mamy, mamy od Boga.

  • Widziałam, jak bardzo jestem niewdzięczna wobec mego Boga i jak strasznymi grzechami cała jestem pokryta.

  • Wychowawczyni często mówiła na mnie „Pyszna".

  • Nieraz w ciągu dnia popadałam w pychę, zanim się spostrzegłam.

  • Gemmo, należysz do Jezusa; powinnaś być cała Jego. Bądź dobra: Jezus jest z ciebie zadowolony, ale bardzo potrzebujesz pomocy. Rozważanie Męki Pańskiej ma być dla ciebie czymś najdroższym.

  • Za każdym razem, kiedy bije zegar, trzy razy powtórzę: O mój Jezu, miłosierdzia.

  • Najgorsza ze wszystkich byłam zawsze ja, któż może wiedzieć, jaki rachunek muszę zdać Panu za zły przykład, jaki dawałam rodzeństwu i znajomym!

  • Często będę odwiedzać Jezusa w Najświętszym Sakramencie, zwłaszcza wtedy, kiedy będę smutna.

Świadectwo

Aktualności

12.08.2017

Od kwietnia 2016 roku zapoczątkowaliśmy nową formę modlitwy - nowennę do Świętego Pawła od Krzyża. Od lipca tegoż roku nowennę zawsze odmawiamy...

11.08.2017

http://www.leba.oblaci.pl/wp/ Wczasorekolekcje 5-11 sierpnia w Łebie. Promocje Zapraszamy!

Chronologia

12 marca 1878 r. – Gemma przychodzi na świat w Borgonuovo di Camigliano (Lucca).


13 marca 1878 r. – chrzest dziewczynki.


Kwiecień 1878 r. – rodzina Galganich przeprowadza się do Lukki.


1880 r. – Gemma uczęszcza do żłobka sióstr Vallini.


26 maja 1885 r. – bierzmowanie w kościele pod wezwaniem Świętego Michała (Chiesa di San Michele in Foro). Jezus prosi ją, aby złożyła Mu w ofierze swoją mamę.


17 czerwca 1887 r. – uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa – dla Gemmy dzień Pierwszej Komunii Świętej.


Lata 1889-1893 – Gemma uczęszcza do szkoły „zytek". Wśród jej katechetek jest Błogosławiona Elena Guerra.


1894 r. – umiera Gino, brat Gemmy, seminarzysta.


1896 r. – bolesna operacja stopy (bez znieczulenia). W dzień Bożego Narodzenia Gemma składa ślub czystości.


11 listopada 1897 r. – Enrico Galgani, ojciec Gemmy, umiera w wieku 57 lat. Dom rodziny Galganich, z powodu problemów finansowych, zostaje wystawiony na sekwestrację.


1898 r. – Gemma odrzuca propozycję małżeństwa, by być «cała dla Jezusa».


Lata 1898-1899 – cudowne uzdrowienie z gruźlicy kręgosłupa. Początek doświadczeń mistycznych.


8 czerwca 1899 r. – Chrystus obdarza ją darem stygmatów. Gemma pragnie «życia zakonnego», lecz w każdym klasztorze dostaje odpowiedź odmowną lub wymijającą.


Lipiec 1899 r. – podczas misji w katedrze Świętego Marcina dziewczyna poznaje ojców pasjonistów, którzy wprowadzają ją do domu rodziny Gianninich, przyjaźniącej się z ojcem Germano Ruoppolo CP. Ojcu Germanowi od św. Stanisława Gemma powierza się na drodze kierownictwa duchowego.


Wrzesień 1900 r. – Gemma zostaje przyjęta do rodziny Gianninich.


Luty-marzec 1901 r. – na polecenie ojca Germano Gemma pisze Autobiografię.


1902 r. – składa Panu Bogu siebie w ofierze całopalnej za zbawienie grzeszników. Jezus prosi ją o założenie klasztoru Pasjonistek Klauzurowych w Lukce. Gemma, która sercem zawsze była pasjonistką, odnosi się do tego z entuzjazmem.


21 września 1902 r. – początki ciężkiej choroby.


Styczeń 1903 r. – rodzina Gianninich poleca Gemmie przeprowadzić się do mieszkania przy Via della Rosa. Życie dziewczyny jest nieustająco głęboko naznaczone bólem.


Kwiecień 1903 r. – rozpoczyna się trudniejszy okres jej życia. Skutki grzechu ciążą boleśnie na jej ciele i duszy. Cierpiąca z bólu i niezrozumienia, Gemma umiera w samotności: jest 11 kwietnia 1903 r., Wielka Sobota.


2 października 1903 r. – Papież Pius X podpisuje dekret erekcyjny klasztoru Pasjonistek w Lukce.


19 marca 1905 r. – klauzurowe pasjonistki inaugurują swoją obecność w Lukce, realizując wolę Jezusa, którą wyjawił Gemmie.


1907 r. – ojciec Germano, kierownik duchowy Gemmy, pisze jej pierwszą biografię. Rozpoczynają się procesy kanoniczne w celu rozpoznania jej świętości.


1909 r. – opublikowanie korespondencji Gemmy z o. Germano i z bp. Volpim, odpowiednio: kierownikiem duchowym i spowiednikiem Gemmy. W tym samym tomie można znaleźć Ekstazy, zebrane i przepisane przez rodzinę Gianninich.


14 maja 1933 r. – Pius XI włącza Gemmę Galgani do błogosławionych Kościoła.


2 maja 1940 r. – Pius XII, rozpoznawszy u niej heroiczność cnót chrześcijańskich, wynosi Gemmę Galgani do chwały ołtarzy: ogłasza świętą i wskazuje Kościołowi powszechnemu jako wzór.